برای همیشه

"خداحافــــــــــــــــــظ"

دوستای خوبم.

برای همیشه

"خداحافــــــــــــــــــظ"

دوستای خوبم.

"لیاقت"

اگر گریه میکنم برای توست

برای آنکه میدانم تورا دوست دارم

واز تمامی نگاه هایی که میگویند:

که مرا دوست دارند

هیچ یک را باور ندارم

زیرا باور ندارم که همه مثل تو باشند

مثل تو باشند و تو مثل آنها نباشی؟

نباشی زیرا نیستی

نیستی تا ببینی بزرگترین ذره

از ذره های قلبم برای توست

هیچ وقت از درون قلبم تورا نگاه نکردم

"دل نوشته های خودم"

من نيز پاداش تو را با لبخندي و عشقي كه همواره به تو داشته ام خواهم داد

گفته های یک پدر به پسرش:
روزي كه تو مرا در دوران پيري ببيني، سعي كن صبور باشي و مرا درك كني ....
اگر من در هنگام خوردن غذا خود را كثيف مي كنم، اگر نميتوانم خودم لباسهايم را بپوشم، صبور باش.
و زماني را به خاطر بياور كه من ساعتها از عمر خود را صرف آموزش همين موارد به تو كردم.
اگر در هنگام صحبت با تو، مطلبي را هزار بار تكرار مي كنم، حرفم را قطع نكن و به من گوش بده.
هنگامي كه تو خردسال بودي، من يك داستان را هزار بار براي تو مي خواندم تا تو به خواب بري.
هنگامي كه مايل به حمام رفتن نيستم، مرا خجالت نده و به من غر نزن.
زماني را به خاطر بياور كه من براي به حمام بردن تو به هزار كلك و ترفند متوسل مي شدم.
هنگامي كه ضعف مرا در استفاده از تكنولوژي جديد مي بيني، به من فرصت فراگيري آن را بده و با لبخندتمسخرآميز به من نگاه نكن ...
من به تو چيزهاي زيادي آموختم... چگونه بخوري، چگونه لباس بپوشي ... و چگونه با زندگي مواجه شوي
هنگامي كه در زمان صحبت، موضوع بحث را از ياد مي برم، به من فرصت كافي بده كه به ياد بياورم درچه مورد بحث ميكرديم و اگر نتوانستم به ياد بياورم، از من عصباني نشو.
مطمئن باش كه آنچه براي من مهم است با تو بودن و با تو سخن گفتن است نه موضوع بحث!
اگر مايل به غذا خوردن نبودم، مرا مجبور نكن. به خوبي مي دانم كه چه وقت بايد غذا بخورم .
و اگر روزي به تو گفتم كه نمي خواهم بيش از اين زنده باشم و دوست دارم بميرم ... عصباني نشو.روزي خواهي فهميد كه من چه مي گويم.
تو نبايد از اينكه مرا در كنار خود مي بيني احساس غم، خشم و ناراحتي كني. تو بايد در كنار من باشي و مرا درك كني و مرا ياري دهي، همانگونه كه من تو را ياري كردم كه زندگي ات را آغاز كني
مرا ياري كن در راه رفتن. مرا با عشق و صبوري ياري ده كه راه زندگي ام را به پايان ببرم.

سلام.

تولدت مبارک

آغاز زندگی با توتولدی دوباره برای

مناست.بی نهایت با صداقت تا قیامت

دوستت دارم

هر جا که تویی آغاز آنجاست

شرح پریشانی

کاش می دیدم چیست؟؟؟؟؟

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است!

سلام دوستای خوبم ممنون که به اینجا سر می زنید.

ازتون واقعا ممنونمممممممممممممم.

من این شعرایی که تو وبلاگم میذارمو واقعا دوست دارم امید وارم که شما هم خوشتون بیادش.

من همه ی اینا رو به خاطره اونی که خیلی دوسش دارم میزارم تا بیاد ببینه و خوشش بیادش .

از همین جا هم بهش میگم که خیلی خیلی خیلی

دوسش دارم.

حالا هم یه شعر میذارم فقط به خاطره عشقمممممممممممممممم.

حالا چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟

بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا؟

نوشداریویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا؟

عمر ما مهلت امروزوفردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا؟

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟

وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار

این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا؟

شور فرهادم به پرسش سر بزیر افکنده بود

 ای لب شیرین جواب تلخ سر بالا چرا؟

ای شب هجران که یکدم در تو چشم من نخفت

این قدر با بخت خواب آلود من لالا چرا؟

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند

در شگفتم من نمی پاشد زهم دنیا چرا؟

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

خامشی شرط و وفاداری بود غوغا چرا؟

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

این سفر راه قیامت می روی تنها چرا!

"شهریار"

"پیدا و پنهان"

خوشا دردی که درمانش تو باشی

خوشا راهی که پایانش تو باشی

خوشا چشمی که رخساره تو بیند

خوشا ملکی که سلطانش تو باشی

خوشا آن دل که دلدارش تو گردی

خوشا جانی که جانانش تو باشی

خوشی و خرمی و کامرانی

کسی دارد که خواهانش تو باشی

چه خوش باشد دل امیدواری

که امید دل و جانش تو باشی

همه شادی و عشرت باشد ای دوست

در آن خانه که مهمانش تو باشی

گل و گلزارخوش آید کسی را

که گلزارو گلستانش تو باشی

چه باک آید ز کس آن را که اورا

نگهدارو نگهبانش تو باشی

عراقی طالب درد است دائم

به بوی آن که درمانش تو باشی

"فخرالدین عراقی"

   نشد يك لحظه از يادم جدا دل                 

                                 زهي دل ، آفريد دل ، مرحبا دل

    ز دستش يك دم آسايش ندارم              

                                 نمي دادنم چه بايد كرد با دل

    هزاران بار منعش كردم از عشق                 

                                  مگر بر گشت از راه خطا

    به چشمانت مرا دل مبتلا كرد                     

                                  فلاكت دل ، مصيبت دل ، بلا دل

    از اين دل داد من بستان خدایا

                                 ز دستش تا به كي گويم خدا دل            

    درون سينه آهي هم ندارم                         

                               ستمكش دل ، پريشان دل ، گدا دل

   به تاري گردنش را بست زلفت                    

                               فقير و عاجز و بي دست و پا دل                                    

    بشد خاك و ز كويت بر نخيزد                    

                               زهي ثابت قدم دل ، با وفا دل .

                                                                                  «  لاهوتي »